Knut Hamsun

(Knud Pedersen) (1859-1952). Norveçli yazar. Bilinç akışı ve iç monologlar tekniği kullanarak modern psikolojik edebiyatın öncülüğünü yapmıştır. Çocukluğu Hamarøy’de çok zor koşullarda geçti. Babası kalabalık ailesini güçlükle geçindirebiliyordu. Dokuz yaşında ailesinden ayrılıp bir postane işleten amcasının yanında çalışmaya başladı. Amcası ona çok kötü davranıyor, dövüyor, aç bırakıyordu. Amcasının bu davranışı  Hamsun’da yaşam boyu silinmeyen izler bıraktı. On dört yaşında bir tüccarın yanında tezgâhtar olarak çalışmaya başladı, daha sonra ayakkabıcı çıraklığı, seyyar satıcılık, ilkokul öğretmenliği yaptı. Bu arada fırsat buldukça kitap okuyordu. Bir epik roman, aşk ve köy hikâyeleri, şiirler yazdı ve yayımlatmayı başardı. 1882’de gittiği Amerika’da pek çok farklı işte çalıştı. 1888’de Kopenhag’a döndü. 1890’da yayımlanan Açlık (Sult) adlı otobiyografik romanı onu büyük üne kavuşturdu. Ardından pek çok eser yazan ve yayımlayan Hamsun 1920’de Nobel Edebiyat Ödülü’ne değer görüldü. Norveç’in Almanya tarafından işgal edilmesi sırasındaki Nazi taraftarlığını, işgalden sonra da devam ettirmesi ününü etkiledi; savaş suçları mahkemelerinde akli denge bozukluğu ileri sürülerek cezası kaldırıldı ve hastaneye yatırıldı ancak daha sonra savaş sırasında propaganda yapmak suçuyla büyük bir para cezası aldı. 1952’de 92 yaşındayken banyoda ölü bulundu. 

Yirmiden çok romanı, şiirleri kısa öyküleri, oyunları ve gezi yazıları yayımlanan Hamsun’un, Açlık (1890), Pan (1894), Göçebe (1909), Dünya Nimeti (1927) adlı yapıtları yazarın en çok bilinen eserlerinden bazılarıdır.